Bloemen voor Moeke

Nadat hij vorig jaar provinciaal kampioen bij de eerstejaars nieuwelingen werd en een paar keer sterke staaltjes koerswerk liet zien, wordt er dit jaar van Bob Poelmans, getraind door nationaal elitenkampioen Rutger Wouters, heel wat verwacht.
Tijdens het tussenseizoen stapte Bob over van Sport en Moedig Genk naar Balen BC. Een team waar al een groot aantal toprenners werden opgeleid. Uiteraard had men daar vorig jaar al de kwaliteiten van Poelmans gezien. Uiteraard gingen ze aan zijn mouw trekken. Uiteraard heeft Bob niet lang getwijfeld om de overstap te doen.
En tijdens het eerste weekend is de synergie al voluit tot zijn recht gekomen. Poelmans kreeg meteen de kans om in Spanje internationale ervaring op te doen. Balen heeft met hem al meteen succes geboekt.
De knaap uit Koersel won met bravoure de Volta de Gandia in Valencia. Hij werd tweede in de eerste rit, won na een sterk nummer de zware zondagrit en keert met de trui van eindwinnaar, die van puntenwinnaar en die van het bergklassement naar huis.
“Allemaal voor mijn Moeke die op 25 oktober is overleden. Ik beloofde dat de eerste zege voor haar zou zijn. Het wordt meteen een super mooie. Dit had ik absoluut nooit durven dromen”, aldus Rob. “Het is mijn eerste buitenlands wedstrijd en ook de eerste keer dat ik in een peloton van bijna 200 renners koerste. Maar ik heb die vuurdoop met glans doorstaan. Zaterdag was ik al dicht bij winst. Omdat mijn ploegmaat Reinderink deel uit maakte van een vlucht van vijf kon ik in het peloton een afwachtende houding aannemen. In de finale trok ik op een helling eens fors door, kreeg een renner mee en onder ons tweetjes dichtten we de kloof. Dat had veel inspanning gekost en dus was het niet zo verwonderlijk dat ik in de spurt iets te kort kwam. Ik sloot die eerste rit dan ook met een dubbel gevoel af. Blij omdat het buitenlands debuut een meevaller werd, wat ontgoocheld omdat ik zo dicht bij de zege was.”
Zondag stond een loodzware rit op het programma. Een rit in lijn met onderweg tal van hellingen en met als zwaarste klim een kanjer van 7km lang met een gemiddelde stijgingspercentage van 6%. “We waren vrijdag die rit gaan verkennen en toen al was duidelijk dat het daar zou gebeuren. Bovendien was ik geïnteresseerd in de bergtrui. Het plan was dan ook om daar zondag voluit te gaan. Eens aan de voet heb ik me op kop gezet en ben ik voluit gegaan. De groep scheurde meteen in stukken en brokken en eens boven zat alleen de leider nog in mijn wiel. Hij vertikte het echter om mee te rijden. Als hij toch eens aan de kop kwam, was dat aan een snelheid van amper 30km/u. Die spaart zich voor de sprint, speelde het door mijn hoofd. Met hem in het wiel blijven doorgaan, was tekenen voor andermaal een tweede plaats. Daarom raadde mijn ploegleider me aan om te gokken en hem toch wat aan de leiding te laten rijden. Ook al dreigde een eerste achtervolgende groep terug te komen. Uiteindelijk heb ik hem na een paar demarrages op 7km van de meet toch kunnen lossen om zo solo naar de meet te rijden. Een fantastisch gevoel. Voor mezelf maar ongetwijfeld ook voor ons Moeke.”

Share