Een vriend voor het leven

Hoeveel ECHTE vrienden heeft een mens? Niet zoveel en dat hoeft ook niet. Maar als één van die ECHTE vrienden plots wegvalt, doet dat heel veel pijn. Echte vrienden zijn mensen die naast je staan als je het moeilijk hebt. Toen ik het vijf jaar geleden plots (en onverwacht) moeilijk en zwaar kreeg, was Robert er. Elke dinsdag bracht hij een bezoekje en dat maanden aan een stuk. Ik zal dat nooit vergeten. Dank u wel Robert. De laatste tijd waren we elkaar wat uit het oog verloren. Druk, druk, druk zeker?? Een zeer zwak excuus. Ik weet het. Destijds zagen we elkaar wekelijk op de koersen of in het veld. Omdat uw gezondheid het wat liet afweten, was je daar niet meer zo vaak. En... dat deed ons wat van elkaar vervreemden. Waardoor het me zelfs was ontgaan dat je een paar keer kort na elkaar in het ziekenhuis werd opgenomen. Ook een zeer zwak excuus. Ik weet het. Maar als we elkaar zagen, was het altijd even hartelijke en altijd even gemeend. Allebei hebben we wel eens voor de poort van Sint-Pieter gestaan. En jawel... we hadden het er wel eens al grappend maar soms ook in volle ernst, over. Je was er jezelf (meer dan ik) van bewust dat het leven eindig is. Maar dat het einde al voor nu zou zijn, vind ik (en ik niet alleen) veel te vroeg.
Robert Verbraeken maakte sinds jaar en dag deel uit van het hoofdbestuur van de Limburgse wielerafdeling. Hij genoot vooral heel veel faam bij de volgers van wedstrijd als de man die samen met zijn vrouw Marie-Louise er destijds steevast voor zorgde dat de radioverbindingen tijdens de wedstrijden vlekkeloos verliepen. Ook was hij één van de grote voortrekkers van wat toen de Limburgse veldrittrofee heette en de organisator van tal van veldritten ondermeer aan de Plas in Kelchterhoef. Robert werd zopas in januari opnieuw verkozen als lid van de Algemene vergadering van wielerbond Vlaanderen afdeling Limburg.
Tot voor kort was hij een zeer trouwe toeschouwers op tal van wielerwedstrijden. De jongste maanden moest hij al eens forfait geven omdat zijn gezondheid hem wat in de steek liet. Ook de jongste weken was hij wat op de sukkel. Maar men vond niet de oorzaak. Zondagnamiddag heeft hij ons dan plots verlaten. Hij mocht 73 jaar worden.
Robert... je was (en bent) een man uit de duizend. Een vriend voor het leven.
Heel veel sterkte aan Marie-Louise en je zonen.
Share