Het halfvolle glas

Het jaar 2021 is gestart. Als ik de wensen op sociale media lees zijn de meesten heel content dat ze 2020 achter zich kunnen laten. Een kl… jaar. De wensen laten mij veronderstellen dat 1 januari 2021 voor de ommekeer zal zorgen. Natuurlijk weten we allemaal beter. Natuurlijk beseffen we dat ook 2021 voor een heel groot stuk te vergelijken zal zijn met dat kl… jaar 2020. Het ‘oude’ normaal zal zeker nog niet voor morgen zijn. Alleen moeten we proberen om er het beste van te maken en vooral te kijken naar een half vol, in plaats van naar een half leeg glas.
En ach… als we eerlijk zijn zullen de meeste mensen moeten toegeven dat 2020 ook heel wat mooie momenten heeft gebracht. En velen onder ons hebben ongetwijfeld minder fraaie jaren meegemaakt. Waarmee ik het verdriet van velen die echt geveld werden door corona of een geliefde hebben moeten afstaan niet wil minimaliseren. Verre van.
Voor mij persoonlijk was 2020 zeker niet zo slecht. Vergeleken met ‘mijn’ jaren 2013 en 2014 was het een luxejaar. Dat waren toen pas kl… jaren.
In 2020 mocht ik 60 worden, iets wat ik (eerlijk) enkele jaren eerder niet voor mogelijk had gehouden. Mijn 60ste verjaardag mocht ik vieren op mijn geliefkoosde vakantiebestemming in gezelschap van de ‘liefde van mijn leven’. Op een moment dat er bij ons van corona nog geen sprake was of dat het nog als een gewoon griepje werd beschouwd. Als geschenk bezorgde ik mezelf een (vind ik) prachtige koersfiets. Voor een speciale verjaardag mag een mens eens gek doen en mag het iets kosten. Nadien kwam tante corona op bezoek. Ze bracht een eerste lockdown mee als cadeau met als gevolg dat we een tijdje van thuis uit mochten werken maar ook fantastisch weer waardoor ik naar hartenlust veel en lang kon fietsen.
Meer dan 40 jaar waren al mijn weekends bezet voor de koers. Eerst als actief renner. Nadien als wielerjournalist. Plots waren er geen koersen meer en kwam er een nieuw gegeven in mijn leven: vrije weekends ! Nooit had ik gedacht dat ik zoiets zou overleven, maar ik moet zeggen dat die al bij al goed meeviel. Toen het koersen weer mocht, kreeg ik de wedstrijden die op TV werden uitgezonden niet meer gekeken. Sommige koersen waren echt om van te smullen. Wat dat betreft hoor je mij niet klagen. Een schitterende periode.
Maar het grootste geschenk in 2020 was de geboorte van een eerste kleinkind.
Ach… ik kan nog een tijdje doorgaan met het opsommen van gloriemomenten in 2020. Ik vermoed dat 2021 dit moeilijk zal kunnen overtreffen. Al mogen ze mij uiteraard altijd verrassen. Of ben ik nu plots toch weer naar een half leeg glas aan het kijken?
In ieder geval wens ik al mijn digitale en echte vrienden toe dat ze in 2021 er het beste van proberen te maken, al vechtend tegen tante Corona (die het hier blijkbaar heerlijk vertoeven vindt). Maar bovenal wens ik hen stuk voor stuk toe dat 2021 in de verste verte (zelf niet voor 1/10 000 en nog meer) niet zal brengen wat 2013 en 2014 mij hebben gebracht. Zelfs mijn vijanden (en jawel die heb ik ook) wens ik dit niet toe.
Gezondheid… dat is wat we in deze tijden moeten appreciëren. Een cliché zo groot als een kathedraal maar wel oh zo waar.
Wie gezond is zal vandaag en de komende dagen 1000 wensen uitspreken, wie ziek is zal het houden bij één !
En aan iedereen die vandaag vecht... dat ze in 2021 in mijn schoenen mogen komen te staan.

Share