Tomac Soenen

Genoemd naar John Tomac

Mountainbikers zijn sterke kerels die ook op de weg hun mannetje kunnen staan. Dat demonstreerde onlangs nog belofte Jens Schuermans door in Zutendaal te winnen. Dat deed nu ook nieuweling Tomac Soenen. Hij spurtte in Hechtel naar zijn allereerste overwinning in een wegwedstrijd.
Dat Tomac Soenen voor het moutainbiken koos, is niet zo verwonderlijk. Zijn vader John presteert al jaren zeer goed in die discipline en doet dat als master nog steeds. Trouwens al van bij de geboorte leek Tomac voorbestemd om mountainbiker te worden. Zijn vader (en natuurlijk ook zijn moeder) koos niet zomaar voor de toch alles behalve veel voorkomende naam Tomac. “Omdat mijn papa John heet en hij een boontje had voor de Amerikaanse biker John Tomac (die in ’89 in Spa een eerste keer wereldkampioen werd en dat twee jaar later in Italië nog eens over deed nvdr.) kreeg ik als voornaam Tomac.”
De knaap uit Maasmechelen trekt in het mountainbiken zeer goed zijn streng. “Wegkoersen rijd ik enkel in functie van het mountainbike waardoor de uitslagen van ondergeschikt belang zijn. Vorig jaar reed ik trouwens op een gans seizoen amper vijf keer op de weg. Ook dit jaar deed ik dat nog niet vaak. Onlangs deed ik dat een eerste keer in Zutendaal. De wedstrijd eindigde daar op een massaspurt maar ik werd toch twaalfde. Die prestatie leerde me dat ik in een spurt toch mijn mannetje kan staan. Op training had ik wel al vaker ondervonden dat ik een hoge beensnelheid kan ontwikkelen. Maar in een koers komt er natuurlijk nog veel meer bij kijken. Daar is het zich plaatsen heel belangrijk. En daar is toch wel wat ervaring voor nodig.”
Met die koers van Zutendaal in het achterhoofd trok Tomac afgelopen zondag naar Hechtel. “Tijdens de maand mei zijn er bijzonder weinig mountainbikewedstrijden en om de conditie op peil te houden is het dan zeker nodig om een wegkoers mee te pikken. Daarom zocht ik afgelopen weekend een koers in de buurt uit. Het werd Hechtel. Het deelnemersveld was met amper 23 inschrijvingen niet enorm. Maar dat maakt het niet altijd makkelijker. Je wegstoppen lukt dan niet. Tijdens de koers voelde ik dat ik zeker niet de mindere was van de anderen. Ik probeerde een paar keer om vooruit te geraken, doch dat lukte niet. Uiteindelijk bleef alles samen en moest er voor de zege worden gespurt. Ik kon me goed plaatsen en bleek op de streep de snelste. Zo’n zege doet uiteraard heel veel deugd. Maar het verandert niets aan mijn verdere planning. Het mountainbiken zal ook verder mijn hoofddoel blijven.”
Tenzij hij misschien volgende zondag op het PK in Vliermaal weer eens verrassend uit het hoek komt? “Starten zal ik in ieder geval”, glimlacht hij. “Maar ik ga er vanuit dat winnen wellicht voor mij iets te hoog gegrepen is. Al weet je natuurlijk maar nooit. En mocht de kans zich voordoen zal ik die zeker met beide handen grijpen.”
De concurrentie is alvast verwittigd.

(Foto van Brecht Toelen)

Share