Uiterst regelmatig seizoen

Afgelopen weekend heeft Rutger Wouters via overwinningen in Stekene en Rumst zijn zegetotaal naar veertien opgekrikt. In ons land deed enkel Benjamin Verraes beter. Opvallend is dat er geen enkele maand voorbij is gegaan waarin de Beringenaar geen zege behaalde. Van een regelmatig seizoen gesproken.
En dan zijn er nog twee pareltjes die niet in dat overwinningslijstje zijn opgenomen. Zoals het behalen van de Limburgse titel in Achel waar niet hij, maar zijn ploegmaat Sven Noels de wedstrijd won. Rutger werd er wel de eerste Limburger werd. “Een titel die ik toch in de top drie van mijn mooiste prestaties van het afgelopen seizoen catalogeer”, benadrukt Rutger. “Ik heb die Limburgse trui nadien in bijna alle wedstrijden met fierheid gedragen.”
Vrijdag wordt hij ook nog gelauwerd als eindwinnaar van het euregioklassement. Nog een overwinning die niet in dat officiële lijstje voorkomt. “Ik ben nochtans super blij met die eindzege. Twee jaar geleden won ik dat klassement ook al eens en vorig jaar werd ik tweede. Ik vind het een hele mooie competitie. Op het eerste zicht lijkt het voor buitenstaanders niet zo moeilijk om dat te winnen. Maar je moet het eens proberen. Omdat het over slechts vier wedstrijden gaat, mag je geen enkele slechte dag hebben.”
Dat klassement bestaat al meer dan tien jaar. Wouters is pas de tweede (na de Duitser Schweizer) die er in slaagt om die competitie twee keer te winnen. “Is dat zo?”, vraagt hij. “Dat maakt het nog extra leuk. De eerste keer vond ik iets mooier. Uiteraard omdat het de eerste keer was, maar ook omdat ik toen voor de eindzege heb moeten knokken tot de allerlaatste wedstrijd.”
En wat beschouwt hij dan als zijn hoogtepunt van zijn seizoen? Na lang nadenken, pikt hij er de zege in Momignies uit. “Het betrof een wedstrijd tellend voor de Beker van België met dus heel wat sterke kleppers aan de start. Bovendien werd die betwist op een meer dan golvend parcours. Niet meteen mijn ding. Ik klopte er ook ondermeer Jochen Deweer in de spurt. Toch iemand die massaspurts wint. Dus als je me vraagt wat de mooiste zege was? Neem dan die maar.”
Afgelopen zondag versloeg hij in Rumst Jasper Philipsen in de spurt. Nog iemand die massaspurts wint in wedstrijden van een zeer hoog niveau. “Daar stond ik zelf ook van te kijken”, lacht hij. “Toen ik op goed 200 meter van de meet de spurt aanzette, zat Jasper in mijn wiel. Ik was er zo goed als zeker van dat hij me zo remonteren. Ook omdat ik met drie vluchtmaats meer dan 60km vooruit had gereden, al heel wat energie had opgebruikt en Jasper pas op 10km van de finish met een groepje was komen aansluiten en dus nog frisser was. Doch hij kwam niet langszij en uiteindelijk kon ik nog met een vrij groot verschil winnen.”
Ook enkele dagen eerder in Stekene spurtte Wouters nog snel nadat zijn solopoging pas op 4km van de streep verijdeld werd. “Wellicht het gevolg van het feit dat ik blijkbaar als ik alleen ben me niet compleet leeg kan rijden. Daardoor ben ik nooit helemaal kapot wanneer ik word ingelopen. En daardoor lukt het me allicht ook niet om solo te winnen. Met uitzondering van mijn zege in Neerpelt, waar ik ook pas op 1km van de streep wegging, ben ik immers geen enkele keer alleen toegekomen.”

Hieronder het artikel verschenen in HET NIEUWSBLAD van donderdag 4 oktober 2017

Share