Wouters nu ook in de koers een mijnheer

Tijdens het schooljaar wordt Rutger Wouters door de studenten als mijnheer aangesproken en geeft hij aan het Don Bosco in Helchteren les aardrijkskunde en geschiedenis. Gisteren in Straboek toonde hij zich een grote mijnheer en gaf hij koersles. Na een sterke wedstrijd was hij in de finale de sterkste en reed solo naar de nationale titel bij de eliten z/c.
Daarmee volgt hij Gert Vanderaerden op die in 2005 in Temse tot nationale kampioen bij de eliten z/c werd gekroond. Voor Wouters was het al zijn 13de zege van het seizoen en zonder twijfel de allergrootste uit zijn fietsloopbaan.
“Voor mij is dit het allerhoogste”, aldus Wouters die uiteraard dolgelukkig, maar ook realistisch genoeg is, dat dit hem allicht geen stap richting profs zal opleveren. Al is dat niet onwezenlijk want in een recent verleden konden ondermeer Timothy Dupont, Jerome Baugnies en wijlen Rob Goris wel via die titel de stap maken. “Ik ben 27 en dat is zeker te oud om nog profambities te hebben. Bovendien heb ik als leraar een schitterende job die je niet zomaar opgeeft en best combineerbaar is met koersen. Zoals het nu gaat vind ik het prima.”
Twee jaar geleden dacht Wouters dat hij via het behalen van de provinciale titel zijn top bereikt had. “Die trui ga ik in elke wedstrijd met fierheid dragen”, zei hij toen na afloop van de wedstrijd in Achel. “Onlangs wist hij in Bovelingen die titel te verlengen waardoor hij die trui nog wat verder kon showen. De volgende maanden zal die dan toch de kast in moeten om een gans jaar de driekleur te showen. Fantastisch toch.
“Ik wist dat ik goed zou zijn, maar winnen is toch wat anders”, gaat Rutger verder. “Gelukkig verliep de koers voor mij perfect. Een vroege vlucht van vijf renners die al meteen na de start ontstond (met Joren Segers als aanstoker die helaas later in de wedstrijd ten val kwam nvdr.) en waarbij een achtervolgend groepje (waarbij Wouters nvdr.) nadien kon aansluiten. Toch draaide het nooit echt goed rond waardoor we nooit veel voorsprong kregen en het steeds hard koersen bleef. Dat speelde in mijn voordeel.”
Van de leiders leek Wouters de snelste. Tot een groepje achtervolgers met daarbij Pieter Jacobs en Joeri Calleeuw die na Geel (2011) en Vossem (2014) wat graag een derde titel wilde, vervaarlijk dicht kwam. Met Calleeuw naar de streep gaan is met vuur spelen. “Ik ben ook snel, maar wilde toch liever niet de sprint afwachten. Toen op 10km van het einde Glenn Debruyne zijn kans ging, heb ik het gaatje gedicht en ben meteen keihard doorgegaan. Ik kreeg 20 meter en die werden snel 20 seconden. De laatste kilometers, met de wind vol in het aangezicht, waren zwaar maar oh zo mooi.”

Share