Johan Vansummeren

Dank u wel Johan

Vakantie… iedereen heeft er recht op. Ik dus ook. Tijd om sommige dingen even ‘on hold’ te zetten. Tijd om wat te onthaasten, tijd om te ontspannen, tijd om in mijn geval op het gemak de Ronde van Frankrijk te volgen zonder dat je tussendoor met vanalles anders hoort bezig te zijn. Tijd om dingen te analyseren en te constateren dat er in deze Tour één iemand is die er niet meer bij is: Johan Vansummeren die onlangs noodgedwongen en abrupt zijn afscheid moest aankondigen. Met pijn in het hart. Letterlijk en figuurlijk dit keer. Zoals dat altijd het geval is, wordt daar de dagen nadien wat over gepraat en geschreven maar ondertussen gaat het leven zijn gangetje. Behalve natuurlijk voor de betrokkene. Johan verdient nochtans blijvende aandacht. Gelukkig wordt hij via Het Belang van Limburg nog betrokken bij het gebeuren. En maar goed ook. Zo’n klasbak hoort zijn leven lang bij het wielrennen betrokken te worden. Vandaar ook mijn idee om eens wat over hem op papier (al is het niet echt een papier) te zetten want dat had ik nog niet gedaan. Nochtans ben ik een grote fan van hem. Altijd geweest en nu nog. Al weet hij dat misschien zelf niet en eigenlijk… dat hoeft ook niet.
Johan is altijd iemand geweest met een groot hart (letterlijk en figuurlijk). Altijd bezorgd om anderen. Herinner u ondermeer het voorval van een paar jaar geleden in de Ronde van Vlaanderen toen hij een vrouw aanreed en waarvan hij dagen, weken, en ongetwijfeld nu nog, niet goed van was (is). Ook ikzelf kan er van meespreken. Toen ik hem onlangs na zijn eerste (van twee) hartoperatie een berichtje stuurde om te vragen hoe het met hem was, bleek hij meer bezorgd om mijn gezondheidstoestand dan over die van hemzelf. Jawel… hij had gehoord van mijn gevecht tegen monster kanker en de lijdensweg die daar aan gekoppeld is. Hij was dan ook bijzonder blij dat het weer goed met me ging, zonder veel over zijn eigen leed te vertellen. In zijn ogen was dat vergeleken met wat ikzelf had meegemaakt klein bier. Nochtans ben ik van het tegenovergestelde overtuigd. Ik ben zo goed als van die verdomde kanker verlost. Jawel… daarvoor moet je geluk hebben en helaas heeft niet iedereen dat. Maar Johan moet door dat verdomde falende hart, zijn droom, zijn levenswerk, zijn job opzeggen. In mijn ogen zoveel erger. Allemaal kelken die aan mij zijn voorbij gegaan.
Maar Vansummeren is een sterke beer en gaat ook dit wel te boven komen. De nieuwe wegen die hij zal inslaan, zullen hem ook weer veel succes brengen. Daar ben ik voor honderd procent van overtuigd. Zijn vechtersmentaliteit en groot talent zal daar ongetwijfeld bij helpen. En laat dat juist twee eigenschappen zijn die ik zo erg in Vansummeren heb bewonderd.
Al van bij zijn eerste koersstappen had ik een boontje voor hem. Ik herinner me nog één van zijn eerste wedstrijden. Het betrof een oefenwedstrijd voor juniores in Heppen. Johan, die niet als nieuweling had gekoerst, reed er één van zijn eerste wedstrijden. Omdat hij de startplaats met moeite had gevonden, kwam hij pas enkele minuten voor het vertrek aan de inschrijvingstafel. Tot en met opgefokt van de stress. Eén en al adrenaline. Ieder ander zou daardoor met loden benen aan de start verschijnen en nadien geen poot vooruit geraken. Niet bij Vansummeren. Hij reed de ganse koers in zijn eentje vooruit en won. Meteen was het voor iedereen duidelijk. Dat was gene gewone. En dat nadien is dan ook gebleken.
Als wielerjournalist, verantwoordelijk en begaan met het Limburgs jeugdwielrennen, ben ik hem de volgende jaren van dichtbij blijven volgen. Het was een eer en genoegen om met hem te mogen samenwerken. Nadien, toen hij prof werd, zijn we mekaar beroepshalve wat uit het oog verloren. Maar de keren dat ik hem toch nodig had voor het één of ander stukje in de krant, bleef hij bereikbaar voor mij. Zelfs als je hem daarvoor net voor ene Parijs-Roubaix uit zijn middagdutje haalde. Als je hem niet van de eerste keer via zijn gsm te pakken kreeg, mocht je er van op aan dat hij je zou terugbellen. Ik kan je verzekeren… daar zijn niet veel profs die dit doen. En ik kan dat begrijpen. Johan deed dat wel. Niet omdat hij zo graag in de belangstelling wilde staan en de krant halen. Wel uit respect voor onze job. Kortom… je kon altijd op hem rekenen. En dat zullen er samen met mij velen beamen. Zeker ook de renners waarmee hij in al die jaren een ploeg vormde.
Ik ben zo blij dat hij dankzij die legendarische overwinning in Parijs-Roubaix zal vereeuwigd worden als renner. Dat is het minste wat hij verdient. En ik ben er zeker van dat hij in de toekomst zonder twijfel nog van onschatbare waarde zal zijn voor het wielrennen.
Het ga je goed Johan. En bedankt voor de vele mooie koersmomenten die je ons bezorgde.<

Share