Zaterdag was er in onze provincie nog eens koersgelegenheid voor de juniores, dus jongeren onder de 19 jaar. De interclubs zoals ‘De Ster van Zuid-Limburg’ niet meegerekend was dat nog maar de vierde keer dit seizoen. De overwinning ging naar de Nederlander Yentl Ruijgh die op het podium geflankeerd werd door nog twee andere Nederlanders.
Ook al heeft Yentl Ruijgh de Nederlandse nationaliteit, toch mogen we hem als één van ons beschouwen aangezien hij woonachtig is in het Belgisch-Limburgse Rekem. Hij is dan ook een vaste klant in de Limburgse junioreswedstrijden. In de drie van de vier wedstrijden die er waren finishte hij respectievelijk als 3de (Hoepertingen), 8ste (Helchteren) en nu 1ste (Hoeselt). Enkel in Herk-de-Stad stond hij niet in de uitslag omdat het daar het provinciaal kampioenschap betrof en hij er als Nederlander niet mocht starten.
Yentl Ruijgh is de zoon van Rob en dat doet bij zij die het Limburgs wielrennen van nabij volgen zonder twijfel een belletje rinkelen. Rob is geboren en getogen in Valkenburg en was van 2004 tot 2018 wielrenner. Als jeugdrenner maakte hij destijds nog deel uit van het Tongerse jeugdteam Davo. In 2011 werd hij met zijn 20ste plaats in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk zelfs de beste Nederlander en later werd hij ook nog eindwinnaar van de Ronde van Iran. Nadat hij stopte, startte Rob een opleidingsteam voor jeugdwielrenners waardoor zijn passie van destijds dat nog steeds is.
Zijn zoon Yentl is net als zijn papa klein van gestalte maar groots in daden. Hij staat bekend als een zeer aanvallend renner en heel goed klimmer. Bovendien is hij aan de meet ook helemaal niet traag. En die capaciteiten heeft hij zaterdag in Alt-Hoeselt, op een toch wel vrij lastig parcours, aangesproken. Ruijgh raakte er vooruit met twee landgenoten waaronder een ploegmaat. Die zette hem perfect af voor de sprint. Voor Ruijgh was het na Kester, Bierbeek en Wezemaal zijn vierde zege op rij. Frappant was zijn zege van vorige week in Wezemaal. Daar raakte hij met twee ploegmaats voorop. Ze spraken af dat wie in de laatste ronde op de langste helling als eerste zou boven komen, mocht winnen. Ruijgh reed daar zijn twee kompanen uit het wiel, wachtte hen dan weer op om zo samen juichend over de streep te bollen. Een mooi beeld van een perfecte ploeggeest in het team van papa Rob.
