Net geen podiumplaats voor onze Limburgse beloften al scheelde het met een vierde en vijfde plaats niet veel. Truienaar (Gingelom) Frank Rademaker bewees andermaal dat hij sinds dit seizoen deel uit maakt van het legertjes Belgische topbeloften. De verre neef van Nico Emonds blijft dit seizoen sterk presteren in de grotere en vooral lastige wedstrijden. En of het BK in Huldenberg lastig was. De renners moesten in totaal ruim 2000 hoogtemeters verwerken. Op het BK viel Rademaker met zijn vierde plaats net naast het podium. In een prestigespurtje voor de beste Limburger versloeg hij die andere Truienaar (Nieuwerkerken) Niels Driesen, onder meer eindwinnaar van de Tour d’l Isard en zopas nog ritwinnaar in de Tour d’Aosta waar hij na een week hard labeur ook knap vierde werd in het eindklassement. Hij werd als nieuwelingen als eens nationaal kampioen en weet dus hoe leuk het is om in zo’n kampioenentrui rond te fietsen. Graag wilde hij dat nog eens doen. Maar het lukte dus niet.
Zoveel heeft het dus niet gescheeld of Limburg, dat de jongste tien jaar met Joachim Vanreyten, Gerben Thijssen, Jordi Meeus, met een beetje goede wil Simon Dehair (uit Zoutleeuw) en Sente Sentjens kampioenen huisvestte, had weer een beloftenkampioen.
De trui ging nu naar Duarte Marivoet Scholiers uit Boechout van het developmentteam Lotto-Group Wanty, die het met een halve minuut voorsprong haalde. Een knaap die nog maar 21 is maar als junior wel al deel uit maakte van het jongerenteam van Bora en de twee vorige seizoenen als belofte deel uit maakte van het UAE team.
Het zilver was voor Thor Michielsen, vorig jaar eindwinnaar van de Ster van Zuid-Limburg en nu rijdend voor het Lidl-Trek-beloftenteam. De 18-jarige Kamiel Hannes van het continentale team Aarco werd derde.
Met een beetje goede wil mag Frank Rademaker, rijdend voor het Stageco Cycling Team zich de officieuze kampioen van de renners uit een clubteam noemen. Maar dan wel niet zomaar een clubteam aangezien Stageco goed een week geleden met Rademaker, Van Aerschot, Devry, Grosemans, Duts en Vansteenkiste in Borlo nationaal kampioen ploegentijdrijden werd. Het versloeg toen met 12″ het Lotto-Group Wanty team met toen aan boord de nieuwe kampioen Marivoet, Verbeeck, Vaneeckhoutte, Donie en Cuylits.
De nieuwe kampioen volgt Liam Van Bylen op en doet dit na een solo van ongeveer 20 kilometer. Het was een fikse plensbui die op 70km van het einde de koers open brak via een aanval van Frank Rademaker, Thibaud Groven, Mats Vanden Eynde, Jasper Schoofs, Mauro Cuylits en Marivoet. Deze zeven aanvallers kregen later versterking van tien achtervolgers.
Het was nog zeker 30km toen Marivoet, De Clercq en Hannes de handen in elkaar sloegen en hun medevluchters op afstand fietsten. Voor Marivoet ging het blijkbaar nog niet snel genoeg. Tijdens de beklimming van de Smeyersberg liet hij zijn twee medevluchters in de steek. “Het was inderdaad nog ver”, gaf de kampioen na afloop toe. “Maar ik heb een goede tijdrit in de benen en als ik weg ben, ben ik weg. Ik rijd sneller solo dan in een groepje van drie. De kans was groot dat ze gingen plooien. Daarbij moest ik hopen dat het peloton ver genoeg zat. Al had ik nooit een idee hoe ver de groep zat.”
Ver genoeg zo bleek. De leider gaf geen seconde van zijn voorsprong prijs en won met een halve minuut voorsprong.
Een fikse opsteker voor Marivoet nadat hij eerder dit seizoen een sleutelbeenbreuk opliep en in de Giro Next Gen ziek moest opgeven. Het is zijn tweede nationale titel nadat hij als junior ook eens kampioen tijdrijden werd.
Of Frank ontgoocheld was met die vierde plaats en dus net niet mee op het podium mocht?
Dit is wat hij op zijn sociale media schreef:
Het is dan misschien geen overwinning en geen podium, maar deze 4e plaats voelt voor mij als een overwinning.
Niet hoofdzakelijk omdat ik blij ben met een 4e plaats of omdat ik heel de wedstrijd voorop heb gereden, maar eerder omdat dit toont wat mentaal welzijn kan doen met een persoon.
Ik leef niet als prof.
Het gaat niet elke dag vanzelf.
Ik ga niet op tijd slapen.
Ik eet niet altijd wat ik zou moeten.
Ik doe niet altijd perfect wat mijn trainer zegt.
Maar wat maakt dat allemaal uit als ik gelukkig ben met wat ik wél doe?
Het gaat niet om het resultaat, het gaat om de weg ernaartoe, de mensen die je ontmoet, de moeilijke dagen waarop je tóch blijft doorgaan, en vooral: het plezier dat je erin terugvindt.
Dit was één van de leukste koersen die ik heb gereden en dat is voor mij het belangrijkste, het resultaat volgt vanzelf.
